Op Hemelvaart
Wij gaan op Hemelvaart is een gevleugelde uitdrukking van een groep mensen die elk jaar in de week waarin Hemelvaart valt gaat
kamperen.
Het begon allemaal begin jaren 70. Enkele broers en zussen van de familie Nouwens uit Breda sloegen in die tijd, samen met vrienden, jaarlijks rond Hemelvaart hun tenten op aan de rand van de duinen in Renesse. Vanaf 1979 doen alle acht broers en zussen mee en ontstaat er, inclusief vrienden van de familie, een vaste groep kampeerders. Enkele keren wordt van camping gewisseld, maar vanaf 1991 wordt een vaste stek gevonden op een camping in Burgh-Haamstede. Inmiddels is de groep met kinderen en kleinkinderen, inclusief "de vrienden van Hemelvaart", uitgegroeid tot ruim 60 personen. Ieder jaar kijken velen van de "Hemelvaartgangers" reikhalzend uit naar de week gezamenlijk kamperen, waarin niets hoeft en alles kan. De een gaat een volle week, de ander komt een paar dagen. Niemand wil het festijn missen. Wanneer je tegen vrienden, buren of collega`s op het werk zegt "ik ga op Hemelvaart", kijken ze je vragend aan. Ga jij op bedevaart soms? Tja, hoe leg je dan een lang verhaal uit? In zeker zin is het ook een eigentijdse vorm van bedevaart. Alleen staat niet de band met een of ander heilig icoon centraal, maar de band met de familie en hun vrienden. Dat is toch mooi: bedevaartgangers die naar zichzelf op bedevaart gaan. Naar hun eigen hemel op aarde.
Het begon allemaal begin jaren 70. Enkele broers en zussen van de familie Nouwens uit Breda sloegen in die tijd, samen met vrienden, jaarlijks rond Hemelvaart hun tenten op aan de rand van de duinen in Renesse. Vanaf 1979 doen alle acht broers en zussen mee en ontstaat er, inclusief vrienden van de familie, een vaste groep kampeerders. Enkele keren wordt van camping gewisseld, maar vanaf 1991 wordt een vaste stek gevonden op een camping in Burgh-Haamstede. Inmiddels is de groep met kinderen en kleinkinderen, inclusief "de vrienden van Hemelvaart", uitgegroeid tot ruim 60 personen. Ieder jaar kijken velen van de "Hemelvaartgangers" reikhalzend uit naar de week gezamenlijk kamperen, waarin niets hoeft en alles kan. De een gaat een volle week, de ander komt een paar dagen. Niemand wil het festijn missen. Wanneer je tegen vrienden, buren of collega`s op het werk zegt "ik ga op Hemelvaart", kijken ze je vragend aan. Ga jij op bedevaart soms? Tja, hoe leg je dan een lang verhaal uit? In zeker zin is het ook een eigentijdse vorm van bedevaart. Alleen staat niet de band met een of ander heilig icoon centraal, maar de band met de familie en hun vrienden. Dat is toch mooi: bedevaartgangers die naar zichzelf op bedevaart gaan. Naar hun eigen hemel op aarde.